Article on the lack of translated Greek Literature in Publishing Perspectives

Thank you so much Publishing Perspectives for publishing my article on the lack of translated Greek literature.

You can read part 1 below:

“Greek Literature Abroad: A Modern Odyssey (Part 1)”
In the first of a two-part series, literary agent Evangelia Avloniti considers the cultural reasons why so little Greek literature is translated.

Click here to read the article.

Ευχαριστώ θερμά το Publishing Perspectives που δημοσιεύει σε δυο ενότητες το άρθρο μου για την ελληνική λογοτεχνία εκτός Ελλάδας.

Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος εδώ.

 

For The Love of Geometry by Soti Triantafillou

9789601645254_p0_v2_s260x420

Soti Triantafillou

FOR THE LOVE OF GEOMETRY

(Patakis, 2011)

Novel (348 pages) 4th edition

Sample translation in English and French available

A hymn to rationality, geometry, rock n’ roll music and individual freedom in the face of adversity

“I am unlucky: I was born into the wrong family, in the wrong country,” says Anatoli Botsari, the unforgettable heroine of Soti Triantafillou’s novel, For the Love of Geometry. Gifted, sensitive, rebellious and preternaturally bright, Anatoli seems destined for great things. Only she isn’t. Her communist father, a cultured man who weeps over opera arias and loves animals, is in reality a tyrant who would rather hit his daughter than understand her. Her educated mother -a timid, permanently depressed woman who suffers her husband’s violence with icy silence- not only fails to provide any form of support for her daughter but is intend to silence her too. And Toy, Anatoli’s younger brother, is both helpless and unhelpful.

Covering the years between the late 1950s and mid 1990s in Athens, FOR THE LOVE OF GEOMETRY, is unique among Greek novels in that it dares to deconstruct the Greek communist party; to criticise its ‘fascist’ ideology, the great polarity that the Greek civil war brought about in Greek society, the conservatism of Greece’s educational system, and the provincial, backward attitudes that dominate Modern Greek left-wing thinking to this date. But what makes Soti Triantafillou’s book truly daring is that it manages to deliver the biggest blow to what has been forever thought as sacred in Greece: the family unit.

Soti Triantafillou intersperses her faultless prose with witty aphorisms, rock n’ roll lyrics and mathematical theories. Anatoli’s story might be sad and bitter but underneath it all there is light, strength and hope. Rationality, the clear forms of mathematics and geometry, rock n’ roll music and individual freedom, Anatoli shows us, are more than notions and ideas: they can be used as effective weapons against fanaticism, conservatism, physical and psychological violence; a means to understand, confront and bypass the grim and bitter reality of life.

Praise for FOR THE LOVE OF GEOMETRY:

“A heart-breaking book.” –Athens Voice, 2012

“A purely existential version of the mathematical novel.”–To Vima Newspaper, 2011    

“The most mature and solid work of Soti Triantafillou’s to date.” –Lakis Fourouklas, 2011 

Soti Triantafillou is one of Greece’s most prolific and beloved writers. Born in Athens, Greece in 1957, she studied in Paris and New York and is the author of 24 books, all of them long-sellers. Her first novel, Saturday at the Edge of Town (1997), has attained cult status and has been hailed as the most important Greek novel of its generation. Her fourth novel, The Pencil Factory (2000), has become a publishing phenomenon in Greece and has been translated into German, Spanish and Turkish. An independent political debater, Soti Triantafillou has over the years built up a considerable reputation for herself as one of Greece’s cultural icons, famous for her outspoken views and critical stance towards Greek and international politics.

Συνέντευξη της Σώτης Τριανταφύλλου στην Καθημερινή

Soti_Kathimerini

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Σώτης Τριανταφύλλου στην Καθημερινή της Κυριακής:

“Κανένα θέμα δεν είναι δυσκολότερο από άλλα ― και όλα είναι «δύσκολα» διότι ανάγονται σε πρωταρχικά ανθρώπινα προβλήματα και διλήμματα: την προσωπική ελευθερία, τα όρια του εαυτού, την ατομική ταυτότητα (και τις πολλαπλές μας ταυτότητες), τη σχέση μας με τους άλλους, την ευθύνη που πρέπει να αναλαμβάνουμε για ό,τι είμαστε και, φυσικά, για ό,τι δεν είμαστε.”

“Δεν με ενδιαφέρει τι περιμένουν οι άλλοι από τις γυναίκες: είμαι και κάνω αυτό που πιστεύω, με τον τρόπο που το πιστεύω. Δεν έχω ιδιαίτερη ευπάθεια στο βλέμμα των άλλων, ούτε ερμηνεύω τα φαινόμενα με βάση το φύλο. Αδιαφορώ για το αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν προκαταλήψεις, μισογυνισμός και τα τοιαύτα. Σημασία έχει πώς βλέπουμε εμείς τον κόσμο, όχι πώς μας βλέπει εκείνος. Και ο τρόπος με τον οποίον τον βλέπουμε εμείς καθορίζει, εν πολλοίς, τον τρόπο που μας βλέπει εκείνος.”

http://www.kathimerini.gr/798586/article/proswpa/synentey3eis/adikia-epikwn-diastasewn-o-8anatos

Φωτό: copyright, Soti Triantafillou.

 

Η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει για το χρόνο και την ηλικία

Με αφορμή το δοκίμιο του Norbert Elias, «Περί χρόνου», η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει ένα υπέροχο άρθρο για το χρόνο και την ηλικία:

“Κάποτε η ηλικία είχε κύρος και οι ηλικιωμένοι θεωρούνταν σοφοί. Λάθος: λίγοι άνθρωποι ωριμάζουν πραγματικά· οι περισσότεροι από μας θα πεθάνουμε άσοφοι σαν γερασμένα παιδιά. Μερικοί, ακολουθώντας τις επιταγές της κοινωνίας της εικόνας, δεν θα γεράσουμε ποτέ: old is beautiful. Στην κοινωνία μας, δεν έχουν γόητρο οι γέροι, γόητρο έχουν οι γέροι που φαίνονται νέοι. Συχνά, ερωτοτροπούμε με τη γελοιότητα: οι γονείς, οι καθηγητές, οι ενήλικοι μιμούνται τα παιδιά, τους μαθητές, τους νέους – ενδυματολογικά, γλωσσικά· προς θεού μη μας θεωρήσουν οπισθοδρομικούς! Έτσι, χάνονται οι ρόλοι – η διανομή τους συγχέεται. Και τα αταίριαστα ρούχα φαίνονται κρεμασμένα επάνω μας όπως στις κρεμάστρες με τη ναφθαλίνη· όσο για τα λόγια, το νεανικό ιδίωμα ακούγεται σαν ετεροχρονισμένο ντουμπλάρισμα.”

http://bookpress.gr/stiles/soti-triantafillou/peri-xronou

Δημόσια συζήτηση του Νίκου Δήμου με τη Σώτη Τριανταφύλλου στον Ιανό

Με χαρά σας ανακοινώνουμε ότι οι εκδόσεις Πατάκη και ο ΙΑΝΟS με αφορμή το βιβλίο, Μιλώντας μ’ έναν αγανακτισμένο νέο για επαναστάσεις – τεχνολογικές και άλλες, του Νίκου Δήμου διοργανώνουν μια δημόσια συζήτηση του συγγραφέα με την Σώτη Τριανταφύλλου.

Παρασκευή 14.06.2013 / Ώρα 20:00
ΙΑΝΟΣ, ΣΤΑΔΙΟΥ 24

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ. 

Contes de désespoir: 8 – Soti Triantafillou

CB_IstoriesApognosis

8

La Chouette et le Chat ramaient au large dans une barque verte, aussi verte que les haricots verts. Humpty Dumpty tomba du mur et se brisa en mille morceaux. Tous les chevaux et tous les hommes du Roi n’ont pu les recoller. « Et vice versa », dit Tweedle Dee, « s’il en était ainsi, cela pourrait être, mais dans le cas où il en serait ainsi, c’est ainsi que cela serait. Pourtant, les choses étant ce qu’elles sont, cela n’est pas. Voilà, c’est logique ».

Tous les contes de fées se sont réalisés : moi aussi j’ai ramé vers la haute mer, dans le tourbillon du monde, je suis montée sur un mur, j’ai dégringolé, et je me suis brisée, personne n’a pu recoller mes morceaux. Plus tard, j’ai acquiescé à la logique de Tweedle Dee : pas encore née demain, et morte hier : s’il en est ainsi ça pourrait être comme ça – voilà bien ce qui est logique.

Soti Triantafillou

Contes de désespoir: 6 – Soti Triantafillou

CB_IstoriesApognosis

6

Il avait toujours aimé les vêtements chics, les cravates en soie, à pois, à rayures, sans pois, sans rayures. Avec des motifs cachemire. Quand il mourut, on le revêtit du plus beau de ses costumes. Quatre ans plus tard, quand on l’exhuma, il ne restait rien de son corps excepté les os et les dents. Il ne restait que le costume, et les chaussures. En cuir bien sûr. Nous les avons offerts aux fossoyeurs. Ils ont murmuré « merci » et se sont dirigés vers la tombe suivante, leur pelle sur l’épaule.

Soti Triantafillou

Contes de désespoir: 5 – Soti Triantafillou

CB_IstoriesApognosis

5

Un jour, dans le « Parc de la Piqûre », j’ai rencontré un garçon. Il dormait sur un banc, dans son sac de couchage ; avec sa seringue et sa pochette de poudre blanche. Été 1971 : annus mirabilis. J’avais treize ans ; non, treize et demi. Nous nous sommes incisés les poignets avec un canif. Nous nous sommes juré de nous retrouver au même endroit, à la même heure, dix ans plus tard.

Dix années passèrent. J’avais encore cette petite cicatrice, et quelques autres, plus fraîches : quelques-unes sur les bras, quelques-unes aux creux des genoux. Je l’ai cherché dans le parc pendant toute une journée, et le lendemain. J’ai cru le reconnaître en scrutant le visage de plusieurs garçons. Il n’était aucun d’eux. Le troisième jour non plus, je ne l’ai pas trouvé. Sur le banc, il avait gravé avec son canif : 1956-1980. Il était mort, j’ai calculé, à la fin de l’année mille neuf cent quatre-vingt, pendant l’hiver, juste avant Noël. Moi, j’étais encore vivante. Je logeais à « L’auberge de Paddy », dans le West Side, dans le quartier qu’on appelait encore alors La Cuisine de l’Enfer. Vingt dollars la nuit.

J’ai parcouru la ville, j’ai traversé des ponts, je me suis arrêtée aux péages, le pouce levé en direction de l’arrière-pays. Quelqu’un était mort. Moi, j’errais toujours. I walked the walk. I talked the talk.

Soti Triantafillou

Contes de désespoir: 4 – Soti Triantafillou

CB_IstoriesApognosis

4

J’observe les femmes âgées dans le métro. Leurs jambes gonflées, les racines blanches de leurs cheveux, et quand elles bâillent les dents jaunâtres, gâtées. Elles somnolent ; elles mâchonnent un bout de biscotte, elles secouent deux miettes tombées sur leur tablier. Je m’interroge : autrefois, étaient-elles jeunes, belles, pleines d’émotions, de désirs ardents ? L’ont-elles été vraiment ? Peut-être pas ? On raconte que Spinoza affirmait qu’il n’avait jamais été enfant. « Il m’est impossible de croire que je suis passé par l’âge infantile », disait-il. Avait-il donc tout oublié ?

Soti Triantafillou

 

Contes de désespoir: 3 – Soti Triantafillou

CB_IstoriesApognosis

3

A l’âge de huit ans, Richard Brautigan vivait avec sa mère et sa sœur dans la chambre d’un hôtel minable de Great Falls, dans le Montana. Un jour, en revenant de l’école, il trouva la chambre vide. Sa mère était partie, emportant le peu qu’elle possédait, abandonnant Brautigan et sa petite sœur de quatre ans, Barbara. Les mômes restèrent seuls pendant une semaine, jusqu’au jour ou les voisins localisèrent la mère folle à Takoma, dans l’État de Washington. Ils ont donc mis Richard et Barbara dans un car qui faisait le trajet Montana-Washington. Des années plus tard, avant qu’il ne devienne célèbre avec « La pêche à la truite en Amérique » et avant qu’Abbie Hoffmann ne publie « Volez ce livre », Brautigan écrivit l’histoire d’un sac de graines, qu’il intitula « Semez ce livre ». Moi, j’ai toujours rêvé qu’un jour, en rentrant de l’école ma mère serait partie pour ne pas revenir. Plus tard, j’ai rêvé d’écrire un livre que l’on planterait comme un arbre.

Soti Triantafillou