Letters from Athens 2: George Pavlopoulos

Nisi_Fleves

Fleves

It is the last island before landing in Athens: an uninhabited rock in the Argosaronic Gulf which according to myth was marked by a story of cannibalism. Six hundred years ago a dozen bandits asked a boatman to take them across to Fleves island. They had been looking for shelter to save themselves and they believed that on this island they would be able to lead a free life. Upon arriving, however, they realised that they would have to live in nature –in reality against it- and that wild vegetation was the only food available.  No one knows how long they lasted. Nevertheless, due to the conditions prevailing on the island, they started dying one by one. Those that survived would eat their dead companions. In the end, myth has it, only their leader survived.

For many years, Fleves was a cursed place according to local superstition.  New stories were added. Shepherds occasionally grazing their flock on the island would find their animals dead the next day and with frightful gashes on their bodies. It was all due to a mysterious stranger, they maintained. The incidents came to a stop when a shepherd gave shelter to a stranger for the night and the stranger, upon leaving the next day, proclaimed: “Never again.” There would be no animal deaths from that day onwards.

Fleves first appeared in the news in October 1916 when steamboat, Angeliki, hit a mine planted by a German submarine. The death toll was 56 men. Today the island is used as a training range for the Greek Navy. Environmental groups and political parties have voiced objections over the island’s use by the Navy as it endangers the local ecosystem. In autumn 2012, according to the new demands set by the Memorandum, Fleves island became part of the list of islands offered for sale in order to minimise national debt.

Fleves does not constitute a topic of discussion in the Greek crisis. This small island, which never demanded anything more from History than what was due to it, has the name of the vessels that carry blood to the heart. Nevertheless in its small biography one can find all the key words which the Greek subconscious is using in order to deal with the crisis: the fear that eventually “we will eat each other up”, the mysterious stranger who could be from anywhere, the Memorandum, the Germans, the islands for sale, the bandits, our national debt, superstition, Greece’s political parties; all of the above are running through the veins of an entire nation. For the first time in its history Fleves’ dark past appears to be identifying fully with Greece.

 

George Pavlopoulos. January 2013, Athens. (transl. Evangelia Avloniti.)

Photo: George Pavlopoulos, 2013.

George Pavlopoulos was born in Athens, Greece in 1980. He is the author of two novels: 300 Kelvin in the Afternoon, (2007) and Steam,(2011). Both novels were excerpted in New York based online translation venue, InTranslation. His short story, “Compensation,” was featured in Schlock Magazine in December 2012. His short story, “Dictionary of an Insignificant City,” will be included in the Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 (to be published in Berlin in 2013). He currently lives in Berlin.

 

Φλέβες

Είναι το τελευταίο νησί πριν την προσγείωση στην Αθήνα. Ένας ακατοίκητος βράχος του Αργοσαρωνικού που σύμφωνα με το μύθο σημαδεύτηκε από μια ιστορία κανιβαλισμού. Εξακόσια χρόνια πριν, μια ντουζίνα κλέφτες ζήτησαν από έναν βαρκάρη να τους οδηγήσει στη νήσο Φλέβες. Έψαχναν καταφύγιο για να σωθούν και σ’ αυτή τη γη πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να ζήσουν ελεύθεροι. Φτάνοντας όμως στο νησί, συνειδητοποίησαν ότι θα έπρεπε να ζήσουν μέσα στη φύση –στην πραγματικότητα, εναντίον της- και πως η άγρια βλάστηση ήταν το μόνο διαθέσιμο φαγητό. Κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό άντεξαν. Ωστόσο, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στο νησί, ένας ένας άρχισαν να πεθαίνουν. Όσοι απέμεναν ζωντανοί έτρωγαν τους νεκρούς συντρόφους τους. Στο τέλος, λέει ο μύθος, απέμεινε μόνο ο αρχηγός τους.

Για πολλά χρόνια η ντόπια δεισιδαιμονία θεωρούσε το νησί ως έναν τόπο καταραμένο. Καινούργιες ιστορίες ήρθαν να προστεθούν. Βοσκοί που τάιζαν τα κοπάδια τους περιστασιακά στο νησί έλεγαν ότι την επόμενη μέρα έβρισκαν τα ζώα τους νεκρά και με τρομερές πληγές στα σώματά τους. Σύμφωνα με τους ίδιους, αυτό οφειλόταν σε κάποιον μυστηριώδη ξένο. Τα περιστατικά σταμάτησαν όταν ένας βοσκός φιλοξένησε τον ξένο για μια νύχτα κι εκείνος, φεύγοντας το επόμενο πρωί, είπε απλώς, «Ποτέ ξανά». Κανένα ζώο δεν ξαναβρέθηκε νεκρό έκτοτε.

Στα επίσημα νέα οι Φλέβες εμφανίστηκαν τον Οκτώβριο του 1916 όταν το ατμόπλοιο Αγγελική προσέκρουσε σε νάρκη, που είχε τοποθετηθεί από γερμανικό υποβρύχιο. Ο απολογισμός ήταν 56 νεκροί. Στις μέρες μας, το νησί χρησιμοποιείται ως πεδίο βολής του Ναυτικού. Οικολογικές οργανώσεις και πολιτικά κόμματα έχουν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους ως προς τη συγκεκριμένη χρήση καθώς τίθεται σε κίνδυνο το οικοσύστημα. Το φθινόπωρο του 2012, με βάση τις νέες απαιτήσεις του Μνημονίου, η νήσος Φλέβες εντάχθηκε στα νησιά που παραχωρούνται προς εκμετάλλευση προκειμένου να μειωθεί το δημόσιο χρέος.

Οι Φλέβες δεν αποτελούν φυσικά θέμα στην Ελλάδα της κρίσης. Αυτό το μικρό νησί, που δεν διεκδίκησε τίποτα παραπάνω από την Ιστορία απ’ αυτό που πραγματικά είναι, έχει το όνομα των αγγείων που μεταφέρουν το αίμα στην καρδιά. Ωστόσο, σ’ αυτή τη μικρή βιογραφία του νησιού υπάρχουν όλες οι λέξεις-κλειδιά με τις οποίες αντιμετωπίζει το ελληνικό υποσυνείδητο την κρίση. Ο φόβος ότι τελικά «θα φάμε ο ένας τον άλλο», ο μυστηριώδης ξένος απ’ όπου κι αν έρχεται, το Μνημόνιο, οι Γερμανοί, τα νησιά προς πώληση, οι κλέφτες, το δημόσιο χρέος, η δεισιδαιμονία, τα πολιτικά κόμματα, όλα αυτά κυλούν στις φλέβες ενός ολόκληρου λαού. Για πρώτη φορά, το σκοτεινό παρελθόν του νησιού μοιάζει να ταυτίζεται με την Ελλάδα.

 

Γιώργος Παυλόπουλος, Ιανουάριος 2013, Αθήνα.

Φωτογραφία: Γιώργος Παυλόπουλος, 2013.

O Γιώργος Παυλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Το πρώτο του μυθιστόρημα, 300 Βαθμοί Κέλβιν το Απόγευμα, κυκλοφόρησε το 2007 απ’ τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Το δεύτερο μυθιστόρημα του, Ατμός, κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Κέδρος τον Μάιο του 2011. Εκτενή αποσπάσματα των βιβλίων δημοσιεύθηκαν στην αμερικάνικη λογοτεχνική επιθεώρηση InTranslation. Το διήγημά του, “Compensation”, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Schlock τον Δεκέμβριο του 2012, ενώ το διήγημά του, “Dictionary of an Insignificant City”, θα δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιοδικό Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 το 2013.

 

Letters from Athens 1: George Pavlopoulos

Letter from Athens 1

Untitled

They spend less time on their verandas. Only the kitchens are somewhat lit in the white apartment blocks. They sit around the table sharing a plate of food; a lamp above their heads, cutlery and some house wine; a voice here and there like verbal fireworks into the Athenian night. There is no sunset anymore, only the twilight; that time of day carrying despair with it.

The unemployed are multiplying. They belong to the so-called lost generation. The pompous term calls for surrender of arms. The lost generation. A vulgar term. There are no lost generations. It is easy despair which ordains that life is larger than the individual. The unemployed, the poor and the desperate do not constitute a lost generation. They are the breeding ground for the poets and artists of tomorrow. The impressive term betrays pure manipulation: it prolongs despair and at the same time heralds the return to cheaper dreams and fathomless conservatism.  The seed of that manipulation is watered only to grow into nationalistic or class hatred. The sociopolitical establishment has become the guardian of an entire culture: the servants have turned into feudal lords.

It is the very same people who are now mourning for Greece’s death, shedding crocodile tears on the canvas of the crisis, imposing a surrender to destiny. It’s been two years into the bailout memorandum and half a century into its local version. These sickening mentalities, both local and international, have brought collapse with them. It is not the last act of the drama that is being played out under the oppressive sun, but the first act of the next one. There are no lost generations, only a surplus of scoundrels. The individual is larger than life.

There are fewer people on the verandas. The lights are off. The unused balconies have been turned into over-ground storerooms with wardrobes, plastic bags and scattered magazines. A woman is eating her orange on the balcony looking inside her flat, her back against the view. It is not the view she is interested in but the interior walls: the place where the problems are accumulating surrounded by the stagnant present of the furniture. The house has become the cause and carrier of problems and situations which are lingering, distracting the eye from the view and from the future itself; the introversion of the crisis.

George Pavlopoulos. September 2012, Athens. (transl. E. Avloniti.)

Photo: George Pavlopoulos.

George Pavlopoulos was born in Athens, Greece in 1980. He is the author of two novels: 300 Kelvin in the Afternoon, (2007) and Steam,(2011). Both novels were excerpted in New York based online translation venue, InTranslation. His short story, “Dictionary of an Insignificant City”, will be included in the Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 (to be published in Berlin in October 2012). He currently lives in Berlin.

 

Χωρίς Τίτλο

Κάθονται πια λιγότερο στις βεράντες. Στις λευκές πολυκατοικίες μόνο οι κουζίνες είναι κάπως φωτισμένες. Άνθρωποι που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και μοιράζονται απ’ το πιάτο στη μέση. Ένας γλόμπος πάνω από το κεφάλι και μερικά πιρούνια. Χύμα κρασί και φαγητό. Μια φωνή εδώ, μια φωνή εκεί, λεκτικά βεγγαλικά μέσα στην αθηναϊκή νύχτα. Δεν υπάρχει πια ηλιοβασίλεμα, μόνο σούρουπο, εκείνη η ώρα που κουβαλάει μέσα της την απόγνωση.

Οι άνεργοι πληθαίνουν. Ανήκουν στη λεγόμενη χαμένη γενιά. Ο πομπώδης όρος καλεί σε συνθηκολόγηση. Η χαμένη γενιά. Είναι μια φράση χυδαία. Δεν υπάρχουν χαμένες γενιές. Είναι μια εύκολη απελπισία, που επιτάσσει ότι η ζωή είναι μεγαλύτερη από το άτομο. Οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι απελπισμένοι δεν αποτελούν χαμένη γενιά∙ σ’ αυτό το σύνολο κυοφορούνται οι ποιητές κι οι καλλιτέχνες του αύριο. Ο εντυπωσιακός όρος προδίδει καθαρή χειραγώγηση: επιτείνει την απόγνωση και συνάμα σαλπίζει την οπισθοδρόμηση προς τα φθηνότερα όνειρα και τον απύθμενο συντηρητισμό. Ο σπόρος αυτής της χειραγώγησης ποτίζεται σε δόσεις και θα δώσει άλλοτε εθνικιστικό κι άλλοτε ταξικό μίσος. Το κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο ως θεματοφύλακας ενός πολιτισμού: οι υπηρέτες που έγιναν φεουδάρχες.

Είναι οι ίδιοι που θρηνούν για την Ελλάδα που χάνεται: δάκρυα κροκοδείλου στον καμβά της κρίσης και η επιβολή παραίτησης μπροστά στο πεπρωμένο. Δύο χρόνια μέσα στο Μνημόνιο, μισό αιώνα μέσα στην εγχώρια εκδοχή του. Εμετικές νοοτροπίες –εγχώριες και διεθνείς- φέρνουν την κατάρρευση. Κάτω από τον τυρρανικό ήλιο δεν παίζεται η τελευταία πράξη αυτού του δράματος, αλλά η πρώτη του επόμενου. Δεν υπάρχουν χαμένες γενιές, μόνο ένα πλεόνασμα καθαρμάτων. Το άτομο είναι μεγαλύτερο από τη ζωή.

Οι παρέες έχουν αραιώσει και τα φώτα είναι σβηστά. Τα αχρησιμοποίητα μπαλκόνια έχουν μετατραπεί σε υπέργειες αποθήκες. Ντουλάπες, σακούλες και σκόρπια περιοδικά. Μια γυναίκα στο μπαλκόνι τρώει το πορτοκάλι της κοιτώντας προς το εσωτερικό του σπιτιού. Αγνοεί τη θέα. Μέσα θέλει να κοιτάζει, τους τοίχους αντί της θέας. Εκεί που συσσωρεύονται τα προβλήματα, μέσα στο στάσιμο παρόν των επίπλων. Το σπίτι ως αιτία και φορέας των προβλημάτων. Καταστάσεις που χρονίζουν και αποσπούν το βλέμμα από τη θέα∙ από το ίδιο το μέλλον. Η εσωστρέφεια της κρίσης.

Γιώργος Παυλόπουλος, Σεπτέμβριος 2012, Αθήνα.

Φωτογραφία: Γιώργος Παυλόπουλος.

O Γιώργος Παυλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Το πρώτο του μυθιστόρημα, 300 Βαθμοί Κέλβιν το Απόγευμα, κυκλοφόρησε το 2007 απ’ τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Το δεύτερο μυθιστόρημα του, Ατμός, κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Κέδρος τον Μάιο του 2011. Εκτενή αποσπάσματα των βιβλίων δημοσιεύθηκαν στην αμερικάνικη λογοτεχνική επιθεώρηση InTranslation. Το διήγημά του, “Dictionary of an Insignificant City”, θα δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιοδικό Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 τον Οκτώβριο του 2012.