Tο νέο διήγημα του Γιώργου Παυλόπουλου στην Book Press

thalassa-pavlopoulos

Διαβάστε το νέο διήγημα του Γιώργου Παυλόπουλου με τίτλο “Το ταξίδι στη λερωμένη θάλασσα” το οποίο δημοσιεύθηκε στην Book Press:

https://www.bookpress.gr/prodimosieuseis/thalassa/giorgos-pavlopoulos

Image: courtesy of Book Press.

Διαβάστε την ομιλία του Γιώργου Παυλόπουλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Διηγήματος της Κωνσταντινούπολης

Από τις 22 έως τις 26 Μαρτίου 2017 ο Γιώργος Παυλόπουλος βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως προσκεκλημένος του Διεθνούς Φεστιβάλ Διηγήματος της πόλης.
Συμμετείχε σε πλήθος εκδηλώσεων, όπως επισκέψεις σε σχολεία, ανάγνωση διηγημάτων καθώς και ομιλίες.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία του στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Διηγήματα και Μοντερνισμός».
Μπορείτε επίσης να διαβάσετε το κείμενο και στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://mailchi.mp/d61def4c7e8a/telegram-40?e=72a27d1760

Το θέμα της ομιλίας ήταν «Καθρεφτίζοντας την μοντέρνα κοινωνία μέσα από χαρακτήρες διηγημάτων». Η ομιλία έγινε στα αγγλικά με ταυτόχρονη μετάφραση στα τουρκικά.

Περισσότερα για τον Γιώργο Παυλόπουλο θα βρείτε εδώ:
http://www.gpavlopoulos.com/

“Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση στο Φεστιβάλ, είναι τιμή μου να βρίσκομαι απόψε εδώ μαζί σας.

Έχω γεννηθεί στην Αθήνα, μια απ’ τις θρυλικές πόλεις της αρχαιότητας, ωστόσο ζω στο Βερολίνο περισσότερα από εφτά χρόνια, μια πόλη που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα τού πόσο βάναυσος ήταν ο 20ος αιώνας. Γνωρίζω ότι στις δύσκολες εποχές που ζούμε είναι προνόμιο για έναν συγγραφέα να έχει τη δυνατότητα να παρατηρεί από κοντά τη μετάλλαξη δύο εντελώς διαφορετικών κοινωνιών. Στην καθημερινή μου ζωή στο Βερολίνο μπορώ να δω ολόγυρα την ευημερία της Γερμανίας, μια ευημερία η οποία πάντως επιτυγχάνεται με σημαντικό κόστος σε πολλαπλά επίπεδα∙ απ’ την άλλη, στις επιστροφές μου στην Αθήνα παρατηρώ πάντοτε το βαρύ φορτίο της οικονομικής κρίσης καθώς και τον τρόπο που η μοντέρνα πολιτική –τόσο η εγχώρια όσο κι η διεθνής- μπορεί να συνθλίψει μια κοινωνία.

Στα γραπτά μου αναρωτιέμαι συχνά τι είναι αυτό που κάνει έναν χαρακτήρα Βερολινέζο, τι είναι αυτό που κάνει έναν χαρακτήρα Αθηναίο. Επιπλέον, προσπαθώ να εξερευνήσω εκείνα τα στοιχεία –κι εδώ η ακρίβεια είναι μια δοκιμασία εξαιτίας της περιπλοκότητας του θέματος- που κάνουν έναν χαρακτήρα ντόπιο αλλά και πολίτη του κόσμου ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, αναζητώ όλα εκείνα τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά που συνθέτουν την προσωπικότητα ενός χαρακτήρα.

Υπάρχουν πολλές διαστάσεις τις οποίες έχω κατά νου όταν προσπαθώ να σκιαγραφήσω έναν χαρακτήρα. Συνήθως, η αρχική ιδέα πηγάζει απ’ τα κοινωνικά θέματα: τα μεγάλα και τα μικρά ζητήματα της κοινωνίας (για παράδειγμα: η φτώχεια, η αδικία, κτλ.) αποτελούν για μένα τους γενέθλιους τόπους των χαρακτήρων. Ύστερα, είναι η πολιτική, ένα πεδίο το οποίο αν και προφανώς συνδέεται με τα προαναφερθέντα κοινωνικά θέματα, έχει ωστόσο τη δική του σημαντικότητα: η αλληλεπίδραση του ατόμου με το κράτος καταδεικνύει συχνά τον τρόπο που η πολιτική μεταβάλλει τις ζωές μας, με τρόπους που συχνά αποτυγχάνουμε να κατανοήσουμε. Όταν πλέον τα κοινωνικά θέματα κι η πολιτική έχουν κατά κάποιο τρόπο οριστεί και η ευρύτερη εικόνα μοιάζει καδραρισμένη κι έτοιμη να υποδεχθεί έναν χαρακτήρα, η προσοχή μου στρέφεται συνήθως στην αρχιτεκτονική και τον αστικό σχεδιασμό. Τα κτήρια καθώς κι οι επιχειρήσεις που απευθύνονται μαζικά στον κόσμο περιγράφουν την μετάλλαξη των κοινωνιών και των συνηθειών: τα καφέ, τα σινεμά, τα εστιατόρια, τα θέατρα, τα εμπορικά κέντρα, όλα αυτά είναι σημάδια κοινωνικών αλλαγών που θα γίνουν κατανοητές σε μεταγενέστερο χρόνο. Η αρχιτεκτονική είναι για μένα (ας μου επιτραπεί η έκφραση) το προαύλιο της λογοτεχνίας, το πεδίο στο οποίο οι χαρακτήρες ωριμάζουν κι εξελίσσονται, ένας χώρος στον οποίο άλλοτε χάνουν κι άλλοτε βρίσκουν τη θέση τους στην κοινωνία. Απ’ τις θεμελιώδεις διαστάσεις δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά η αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων, καθώς επίσης και ο τρόπος με τον οποίο οι σχέσεις κι οι ανάγκες τους διαμορφώνουν τα παραπάνω (τα κοινωνικά θέματα, την πολιτική και την αρχιτεκτονική).

Αυτές οι προαναφερθείσες διαστάσεις εσωκλείουν φυσικά κεφαλαιώδεις ερωτήσεις τόσο για την κοινωνία όσο και για τη λογοτεχνία κι είναι πάντοτε μια δύσκολη δοκιμασία το να συμπεριλάβει κανείς τα πάντα μέσα σ’ ένα διήγημα, εξαιτίας (και) της περιορισμένης του έκτασης. Ένα απ’ τα πρώτα ερωτήματα που με απασχολούν είναι φυσικά το ζήτημα της Ταυτότητας. Ποιος, γιατί, πότε, πού και πώς είναι πέντε βασικά στοιχεία για τη δημιουργία ενός χαρακτήρα, ο οποίος πρέπει να μοιάζει ικανός να κουβαλά το βάρος τόσο των ενεργειών του όσο και της ύπαρξής του. Καθώς το ερώτημα της Ταυτότητας αποτελεί διαρκή πρόκληση για κάθε συγγραφέα, αυτό που ακολουθεί αναπόφευκτα είναι η προσπάθεια να καθοριστούν τα όρια της κοινωνίας, με άλλα λόγια, η απόπειρα να γίνει κατανοητή η κοινωνία ως ολότητα. Αυτή είναι φυσικά μια μακρά διαδραστική διαδικασία, κατά την οποία ο συγγραφέας θα πρέπει να βυθιστεί μέσα στο πλήθος και μόνο όταν ξοδέψει αρκετό χρόνο θα μπορέσει ν’ αναδυθεί στην επιφάνεια για να ενσωματώσει την εμπειρία της κοινωνίας σε χαρακτήρες.

Ένα μέρος της ερώτησης ωστόσο παραμένει: τι ακριβώς χρειάζεται κάποιος ώστε να καθρεφτίσει την μοντέρνα κοινωνία σ’ έναν χαρακτήρα διηγήματος; Το θέμα είναι εξαιρετικά ευρύ και η συζήτηση θα μπορούσε να συνεχιστεί δια παντός, ωστόσο αν πρέπει να πάρω υποχρεωτικά θέση θα έλεγα ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη θα πρέπει να παρατηρήσουμε τα σημεία βρασμού μιας κοινωνίας και να κατανοήσουμε τόσο τις διαστάσεις όσο και τα στοιχεία που αναδύονται στην επιφάνεια. Ως συγγραφείς, οφείλουμε ν’ αφουγκραστούμε τις φωνές που ακούμε γύρω μας, τους φόβους τους, τις ελπίδες τους, τις αγωνίες τους και να τις μεταγράψουμε σε σύντομες ή εκτεταμένες ιστορίες. Πιστεύω ακράδαντα ότι για έναν συγγραφέα οι φωνές που ακούει γύρω του είναι ένα είδος λιπαντικού: είναι αυτές ακριβώς οι φωνές που τον βοηθούν να εισχωρήσει μέσα στην κοινωνία. Φυσικά, κάποιος θα μπορούσε ν’ αντιτείνει εδώ ότι οι χαρακτήρες δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας καθρέφτης του συγγραφέα. Καθότι αυτό έχει μεγάλη δόση αλήθειας, εμείς ως συγγραφείς είμαστε τελικά μια ακόμα φωνή μέσα στο πλήθος, μια συγκολλητική ουσία που ίσως βοηθήσει την κοινωνία να συνασπιστεί και να κατανοήσει τον εαυτό της.

Θα πρέπει λοιπόν ν’ ακούσουμε τις φωνές των ανθρώπων καθώς επίσης και τη συλλογική φωνή των πόλεων στις οποίες κατοικούμε. Αν με ρωτήσετε τι ακούω αυτή την εποχή στο Βερολίνο, θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν σκοτεινό ψίθυρο απ’ το παρελθόν∙ αν με ρωτήσετε τι ακούω στη σημερινή Αθήνα, θ’ απαντούσα ότι ακούω ένα σιωπηλό κάλεσμα για αλληλεγγύη∙ κι αν με ρωτήσετε τι ακούω στην Κωνσταντινούπολη (μολονότι βρίσκομαι λιγότερες από 48 ώρες στην πόλη), θα έλεγα ότι ακούω το θόρυβο μιας πολιτείας που ξεδιπλώνεται προς άγνωστη ακόμα κατεύθυνση. Όπως είπα προηγουμένως, ο συγγραφέας είναι μια ακόμα φωνή. Όμως, αντίθετα με τις υπόλοιπες φωνές, ο συγγραφέας είναι υποχρεωμένος να μεταδώσει ένα μήνυμα μέσα απ’ το γράψιμο και τους χαρακτήρες του. Αν κατορθώσει να ηχογραφήσει επιτυχώς την εποχή του, τότε το μήνυμά του θα παραδοθεί εγκαίρως.”

 

Το Όριο και το Κύμα του Γιώργου Παυλόπουλου

to_orio_kai_to_kyma2-571x800

“Δεν έχω ακόμα αποφασίσει τι ήταν αυτό που έστρεψε τη γεωγραφία προς τα μέσα. Στα πρώτα δύο μυθιστορήματα με απασχόλησε ο χώρος, καθώς κι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αποφάσιζαν να τον κυριεύσουν. Είτε σαφώς ορισμένη είτε αφηρημένη, η γεωγραφία έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο – και τα κίνητρα των ανθρώπων σμίλευαν το αύριο. Ωστόσο, στο Όριο και το Κύμα, υπήρξε μια μεταστροφή: ο χώρος άρχισε να μετατρέπεται σε μια έννοια αμιγώς χρονική, μια προέκταση του παρόντος που αναζητούσε έναν τρόπο να εισχωρήσει στο άτομο και να το μετατρέψει σε μια αχαρτογράφητη επικράτεια. Αυτή η υβριδική έννοια αποτέλεσε ένα είδος υπέρ-γεωγραφίας, την οποία θέλησα να εξερευνήσω.”

O Γιώργος Παυλόπουλος γράφει για το τρίτο μυθιστόρημά του, Το Όριο και το Κύμα (Ποταμός, 2014) στo ert.gr

http://www.ert.gr/orio-ke-kyma-tou-giorgou-pavlopoulou/

Potamos

http://www.potamos.com.gr/…/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CF%81%CE%B9…

Κείμενο του Γιώργου Παυλόπουλου

shlocknov2012-mgaspar-1024x442

Στο νέο Telegram ο Γιώργος Παυλόπουλος μας ξαναθυμίζει την Αποζημίωση, το πρώτο κείμενο που έγραψε στο Βερολίνο, στα τέλη Μαρτίου του 2010, και το οποίο δημοσιεύθηκε δυόμιση χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2012, στο μαλτέζικο περιοδικό Schlock, στα αγγλικά. Για να διαβάσετε το κείμενο στα ελληνικά δείτε εδώ:

http://us3.campaign-archive2.com/?u=f7bae7469f18c064ca9adeb22&id=51b64cf9db&e=72a27d1760

Και στα αγγλικά εδώ:
http://www.schlockmagazine.net/2012/12/09/compensation/

“Η Αποζημίωση ήταν το πρώτο κείμενο που έγραψα στο Βερολίνο. Ολοκληρώθηκε στα τέλη Μαρτίου του 2010 και δημοσιεύθηκε δυόμιση χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2012, στο μαλτέζικο περιοδικό Schlock, στα αγγλικά*. Μολονότι θα μπορούσα σήμερα να κάνω αρκετές διορθώσεις, προτίμησα να μην αλλάξω τίποτα προκειμένου να διατηρήσω τη φρεσκάδα του διηγήματος αλλά και τον εξωτισμό που αναζητούσα τότε σε μια καινούργια πόλη. Η κατανόηση του Βερολίνου μοιάζει μάλλον ελλιπής και το βάρος πέφτει στην καθημερινότητα σχετικά ανέμελων χαρακτήρων. Διαβάζοντάς το, νιώθω να επιστρέφω στην εισαγωγική μου περίοδο στο Βερολίνο, μια εποχή κατά την οποία η οικονομική κρίση δεν είχε ακόμα χτυπήσει την Ελλάδα.

Το μόνο που έκανα εκείνους τους πρώτους μήνες στο Βερολίνο ήταν να εξερευνώ την πόλη και να καταγράφω όσα παρατηρούσα. Παράλληλα, έκανα τις τελευταίες διορθώσεις στον Ατμό, το δεύτερό μου μυθιστόρημα, το οποίο θα εκδιδόταν τον Σεπτέμβριο του 2010 από τα Ελληνικά Γράμματα. Είχα χρειαστεί πάνω από τρία χρόνια για να γράψω τον Ατμό (τέλη 2005-αρχές 2009) κι ανυπομονούσα για την έκδοσή του. Όταν τον Αύγουστο του 2010 με ειδοποίησαν ότι τα Ελληνικά Γράμματα κλείνουν, κατάλαβα για πρώτη φόρα ότι η Ελλάδα που ήξερα είχε τελειώσει.

Ο Ατμός (εκδ. Κέδρος)**, όπως και Η Αποζημίωση, εκδόθηκε δυόμιση χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του, τον Μάιο του 2011. Μολονότι η φόρμα, η μορφή και η θεματική των δύο κειμένων είναι εντελώς διαφορετική, στο μυαλό μου είναι πάντοτε συνδεδεμένα. Σηματοδοτούν τη μετάβαση από τη μια πόλη στην άλλη καθώς και το πέρασμα από μια περίοδο σχετικής κοινωνικής ευημερίας στα μίζερα χρόνια της κρίσης. Στο τέλος κάθε ατομικής μου αναζήτησης απομένουν μέσα μου δυο τίτλοι: ο Ατμός κι η Αποζημίωση. Αναρωτιέμαι αν όλα γύρω μας σύντομα θα εξατμιστούν ή αν θα υπάρξει κάποιου τύπου αποζημίωση για τα όσα ζούμε.

Γ.Π., Βερολίνο, 22 Μαρτίου 2016″

Illustration: Mariza Dunham Gaspar

Νέο διήγημα του Γιώργου Παυλόπουλου

Spetses

Το νέο διήγημα του Γιώργου Παυλόπουλου, Σκάλες, η ιστορία ενός ευκατάστατου ζευγαριού της τρίτης ηλικίας στις Σπέτσες, είναι μια σπαρακτική ελεγεία πάνω στα μικρά καθημερινά δράματα της κανονικής ζωής σε μια καθ’ όλα μη κανονική χώρα.

http://us3.campaign-archive2.com/?u=f7bae7469f18c064ca9adeb22&id=3d08766c81

Photo: courtesy of George Pavlopoulos

George Pavlopoulos in diablog.eu / O Γιώργος Παυλόπουλος στο diablog.eu

G Pavlopoulos photo

You can now read Γιώργος Παυλόπουλος – George Pavlopoulos’ short story, “Top Ware Top Preise – Τα καλύτερα είδη στις καλύτερες τιμές”, translated into German by Nina Bungarten on our favourite Greek-German blog, diablog.eu:

http://diablog.eu/literatur/top-ware-top-preise/

Διαβάστε ένα νέο μικρό διήγημα του Γιώργου Παυλόπουλου με τίτλο, “Top Ware Top Preise – Τα καλύτερα είδη στις καλύτερες τιμές”, στο αγαπημένο μας ελληνογερμανικό μπλογκ, diablog.eu:

http://diablog.eu/el/logotechnia/amanda-michalopoulou-etsi-kanoun-oles/

Photo © Efi Logginou

 

Ένα βίντεο για το μυθιστόρημα του Γιώργου Παυλόπουλου, Το Όριο και το Κύμα

VIDEO G Pavlopoulos

Ένα σύντομο βίντεο για το μυθιστόρημα του Γιώργου Παυλόπουλου, Το Όριο και το Κύμα, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ποταμός.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

“Όσο κι αν προσπαθεί να θυμηθεί τι έχει συμβεί, υπάρχει μια χαμένη δεκαετίαστη ζωή του. Ή μήπως είναι παραπάνω; Ο Κ. Κοντικιάδης, ιδιοκτήτης του Καφέ των Μόνων Ανθρώπων, περπατάει στην Αθήνα μια μέρα γενικής απεργίας. Πρέπει να παραδώσει ένα δέμα, το οποίο δε γνωρίζει τι περιέχει. Στη διαδρομή σκέφτεται τα κείμενα που του αφήνει στο καφέ ένας άγνωστος, ο οποίος φαίνεται να γνωρίζει πολλά: από τους ανθρώπους που συναναστρέφεται μέχρι τη φανταστική πόλη που χτίζει στο μυαλό του. Είναι άραγε αυτός που θα τον βοηθήσει να θυμηθεί; Αργά το απόγευμα, ο Κοντικιάδης θ’ αποκοιμηθεί παρά τη θέλησή του. Τότε, θα βρεθεί σε μια αλλιώτικη εκδοχή της πραγματικότητας και το μόνο που θα έχει μαζί του είναι ένα πορτοκαλί σημειωματάριο. Κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής του θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσει όχι μόνο ένα βαθύ προσωπικό τραύμα, αλλά κι ένα Ινστιτούτο που προσπαθεί να επωφεληθεί από την οικονομική κρίση. Προκειμένου να ερμηνεύσει τον αποσπασματικό κόσμο που εμφανίζεται σε κάθε του βήμα, καταγράφει τα πάντα στο σημειωματάριο. Όταν τελικά συνειδητοποιεί τι μπορεί να συμβαίνει, προσπαθεί με κάθε τρόπο να επανέλθει στην πραγματικότητα. Ωστόσο, μοιάζει ανήμπορος να ξυπνήσει…”

Image: © George Pavlopoulos