Η Αμάντα Μιχαλοπούλου και ο Χρήστος Οικονόμου στην εκπομπή “Ελληνικό Ραντεβού” του γερμανικού WDR

amanda-michalopoulou-10

Στην υπέροχη χριστουγεννιάτικη εκπομπή του ελληνόφωνου “Ελληνικού Ραντεβού” του Cosmo Radio του γερμανικού WDR, μπορείτε να ακούσετε την Αμάντα Μιχαλοπούλου να διαβάζει το διήγημα της, “Έτσι κάνουν όλες” και τον Νίκο Βαλτή να διαβάζει το διήγημα του Χρήστου Οικονόμου, “Εμείς ζεσταινόμαστε με σάμπα”. Τις μουσικές και τα κείμενα επέλεξε η εξαιρετική μεταφράστρια, Michaela Prinzinger:

https://www1.wdr.de/mediathek/audio/cosmo/elliniko-randevou/audio-elliniko-randevou—audio-on-demand–268.html

Η Καθημερινή για τον Χρήστο Οικονόμου

ekdoseisPolis

“Καινούργιο βιβλίο από τον σημαντικότερο σύγχρονο Έλληνα διηγηματογράφο, τον Χρήστο Οικονόμου, ο οποίος στις θαυμάσιες «Κόρες του Ηφαιστείου» (εκδ. Πόλις) προσθέτει νέα στοιχεία στη γραφή του …. Η φήμη του συγγραφέα έχει αρχίσει να περνά τα σύνορά μας, και αυτό αποτελεί μεγάλη δικαίωση τόσο για τον ίδιο όσο και για το καλό ελληνικό διήγημα και το καλό ελληνικό βιβλίο”.

O Άθως Δημουλάς γράφει στην Καθημερινή για τα βιβλία των γιορτών, και μεταξύ αυτών, και για τις Κόρες του Ηφαιστείου του Χρήστου Οικονόμου:

http://www.kathimerini.gr/938367/gallery/periodiko-k/reportaz/vivlia-gia-tis-giortes

Christos Ikonomou in Périgueux, France

Christos-Ikonomou_nov017_Francis-Aviet (51)

A few snapshots from Christos Ikonomou’s presentation in Périgueux, France as part of the “Etranges lectures” initiative which aims at introducing foreign literature to the reading public. Christos spoke to a full audience about literature and the French edition of his two acclaimed short story collections, Something Will Happen You’ll See and All Good Things Will Come From the Sea (Quidam Editeur).

Μερικά στιγμιότυπα από την παρουσίαση του Χρήστου Οικονόμου στο Périgueux της Γαλλίας στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας “Etranges lectures” σκοπός της οποίας είναι να γνωρίσει στο αναγνωστικό κοινό ξένους λογοτέχνες.
Ο Χρήστος μίλησε σε μια κατάμεστη αίθουσα για τη λογοτεχνία και τις γαλλικές εκδόσεις των δυο πολυβραβευμένων και πολυμεταφρασμένων βιβλίων του, Κάτι θα γίνει θα δεις και Το καλό θα ‘ρθει απ’ τη θάλασσα (Εκδόσεις Πόλις).

Photos: © Francis Aviet
Licence d’utilisation: Créative commons BY-NC-SA

Ο Χρήστος Οικονόμου γράφει στην ΕφΣυν για τα βιβλία που τον καθόρισαν ως αναγνώστη

ekdoseisPolis

Ο Χρήστος Οικονόμου γράφει στην ΕφΣυν για τα βιβλία που τον καθόρισαν ως αναγνώστη από την ηλικία των τεσσάρων μέχρι σήμερα:

https://www.efsyn.gr/arthro/mia-megali-kafetia-koyta

“Καλοκαίρι του ’74. Ο πατέρας μου μόλις έχει επιστρέψει από την Αμερική, φέρνοντας δέκα κούτες δώρα μόνο για μένα -μια πράξη εξιλέωσης, σκέφτομαι τώρα, για το γεγονός ότι βλέπει για πρώτη φορά τον γιο του, τέσσερα χρόνια αφότου γεννήθηκε. Οι κούτες είναι γεμάτες παιχνίδια, εκτός από μία που έχει βιβλία, γραμμένα στα αγγλικά φυσικά.”

Christos Ikonomou’s eagerly awaited, The Daughters of the Volcano, is out!

ekdoseisPolis

Christos Ikonomou’s, The Daughters of the Volcano, the eagerly awaited follow up to his short-story collection, All Good Things Will Come from the Sea, is now out in Greece by Polis Editions!

Κυκλοφόρησε το 4ο πολυαναμενόμενο βιβλίο του Χρήστου Οικονόμου με τίτλο, Οι Κόρες του Ηφαιστείου, από τις Εκδόσεις Πόλις!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Οι “Κόρες του Ηφαιστείου” είναι ένα βιβλίο για αλαφροΐσκιωτους ανθρώπους και διπολικές καταστάσεις – φως και σκοτάδι, ποίηση και πραγματικότητα, παρελθόν και μέλλον, πράγματα θνητά και πράγματα αιώνια. Παρεκκλίνοντας από το ρεαλιστικό πλαίσιο των προηγούμενων βιβλίων του, ο Χρήστος Οικονόμου αφηγείται ιστορίες που ακροβατούν στα διαρκώς μεταβαλλόμενα σύνορα μεταξύ του ορατού και του αθέατου κόσμου, ενώ εμπλουτίζει το υπόβαθρο της αφήγησης με πολυάριθμες διακειμενικές αναφορές -άλλοτε ευδιάκριτες, άλλοτε υπαινικτικές- που ξεκινούν από τα απόκρυφα Ευαγγέλια, τα μεσαιωνικά συναξάρια και τις λαϊκές διηγήσεις θαυμάτων και επεκτείνονται στον σύγχρονο μυθοπλαστικό και στοχαστικό λόγο. Έντονη, επίσης, είναι η πολυπρόσωπη και πολυφωνική παρουσία των γυναικών σε όλα τα διηγήματα της συλλογής. Οι Κόρες του Ηφαιστείου είναι ένα βιβλίο για τις γυναίκες που θέτουν σε κίνηση τα γρανάζια της ιστορίας, για τις γυναίκες που φέρνουν τη λύτρωση, ορμώμενες από την υποδόρια διαίσθηση ότι η ελπίδα ανασταίνεται πάντα τελευταία. Οι Κόρες του Ηφαιστείου είναι ένα αναστάσιμο βιβλίο. Δηλαδή ένα χαρμόσυνο βιβλίο.

French review of All Good Things Will Come from the Sea

Cover_lesalut_ikonomou_Quidam

A lovely review of the French edition of Christos Ikonomou’s short story collection, All Good Things Will Come from the Sea (Quidam Editeur, 2017):

http://www.lacauselitteraire.fr/le-salut-viendra-de-la-mer-christos-ikonomou

Μια θαυμάσια κριτική για τη γαλλική έκδοση της συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου, Το καλό θα ‘ρθει από τη θάλασσα (Πόλις, 2015):

http://www.lacauselitteraire.fr/le-salut-viendra-de-la-mer-christos-ikonomou

Christos Ikonomou’s new book out in the autumn by Polis Publishers

054

Εξαιρετικά νέα: το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πόλις η συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Οι κόρες του ηφαιστείου».

Brilliant news: Christos Ikonomou’s new short story collection, Daughters of the Volcano, will come out in autumn by Polis Publishers!

Photo: courtesy of Julia Puga.

Le Monde diplomatique reviews All Good Things Will Come From the Sea by Christos Ikonomou

Cover_lesalut_ikonomou_Quidam

Le Monde diplomatique reviews the French edition of Christos Ikonomou’s short-story collection, All Good Things Will Come From the Sea (Quidam Editeur, 2017):

https://lnkd.in/gcESiUR

H Monde diplomatique γράφει για τη γαλλική έκδοση έκδοση της πολυμεταφρασμένης συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου, Το καλό θα ‘ρθει από τη θάλασσα (Εκδόσεις Πόλις, 2014):

https://lnkd.in/gcESiUR

Μετάφραση εξαιρετικής γαλλικής κριτικής για το Το καλό θα’ ρθει από τη θάλασσα

Cover_lesalut_ikonomou_Quidam

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε στα ελληνικά (σε μετάφραση της Μαριάνθης Αναστασοπούλου) μια εξαιρετική κριτική για τη γαλλική έκδοση της συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου, Το καλό θα’ ρθει από τη θάλασσα (Quidam Editeur, 2017) από τον Ulysse Baratin η οποία δημοσιεύθηκε στο Mediapart:

https://www.mediapart.fr/journal/culture-idees/200517/nouvelles-de-grece-en-forme-de-desastres-contemporains?onglet=full (μόνο για συνδρομητές)

Ολόκληρο το κείμενο της γαλλικής κριτικής μπορείτε να βρείτε εδώ: https://www.en-attendant-nadeau.fr/2017/05/23/ruines-contemporaines-ikonomou/

Συντρίμμια της σύγχρονης εποχής
του Ulysse Baratin

Αναμέναμε με ανυπομονησία το βιβλίο «Το καλό θα’ ρθει από τη θάλασσα» του Χρήστου Οικονόμου, ο οποίος είχε κερδίσει το ενδιαφέρον μας ήδη από το 2016 με το βιβλίο του «Κάτι θα γίνει, θα δεις». Η ένταση του προηγούμενου έργου του μεταφέρθηκε στο ακέραιο στο νέο του βιβλίο. Ο συγγραφέας επιβεβαιώνει εκ νέου μια αριστοτεχνία με βαθιές ρίζες στην παράδοση. Οι ιστορίες του, τις οποίες έχει συγγράψει εν καιρώ κρίσης χωρίς ωστόσο η κρίση να συνιστά την καθ’ αυτό θεματολογία τους, προσφέρουν στοχασμούς έντονου προβληματισμού σχετικά με την προοπτική της ανθρωπότητας μπροστά στο γεγονός ότι όλα καταρρέουν.
________________________________________
Χρήστος Οικονόμου, Το καλό θα’ ρθει από τη θάλασσα. Μεταφρασμένο από τα ελληνικά από τον Michel Volkovitch. Εκδόσεις Quidam, 190 σελίδες, 20 €.
________________________________________
Έχασαν την κοινωνική τους θέση και ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους. Πρόκειται για τον Τάσο, τον Σταύρο, τον Λάζαρο ∙ και πολλούς άλλους ακόμα. Όλοι τους έφυγαν από τη μεγαλούπολη για να βρουν καταφύγιο σε ένα νησί των Κυκλάδων και να αναζητήσουν εκεί έναν τρόπο επιβίωσης. Άλλος προσπάθησε να ζήσει από τον τουρισμό, άλλος έγινε αγρότης. Έκαναν όνειρα : « Θα έφτιαχναν κήπο με ζαρζαβατικά και μποστάνι, όλα βιολογικά, να μην έχουν ανάγκη τους αρουραίους που τους πάσαραν σκόρδα κινέζικα και ντομάτες Ολλανδίας». Ήταν σαν να τρύπωσαν μέσα σε μια βροχή μετεωριτών. Από την πρώτη κιόλας σελίδα περιγράφεται πώς άνθρωποι της τοπικής μαφίας πέρασαν από το πλυντήριο έναν από τους συμπαθητικούς αυτούς νέους αγρότες από την Αθήνα, αφού πρώτα «τον δέσανε στο καπό του αγροτικού». Με τον τρόπο αυτό, ο συγγραφέας προειδοποιεί τον αναγνώστη για να τον «αποκαθάρει» από τις ψευδαισθήσεις του. Πρόκειται για τον θρίαμβο του κοινωνικού δαρβινισμού: « Τώρα πια πρέπει να σκοτώσεις για να ζήσεις». Θα υπάρχουν πάντα πιο δυνατοί ή ίσοι, δυστυχώς, που «θα σας καταπίνουν τα όνειρά». Δεν πρέπει να αντιδράσουμε συλλογικά απέναντι στην αδικία; Ο Χρήστος Οικονόμου περιγράφει χωρίς περιστροφές αυτά που επιτρέπουν ακόμη στην Ελλάδα να διατηρεί την ελπίδα ζωντανή: τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, την κοινοτική αλληλεγγύη, τους αναρχικούς. Ωστόσο, θα ήταν καλύτερα ακόμα να μιλάμε για έννοιες κενών περιεχομένου ∙ ελπίδα, κοινωνία, πολιτική, πρόοδος, κρίση, παρωχημένες ιδέες, όλα αυτά μαζί. Στο βιβλίο διατρανώνονται πομπώδεις δηλώσεις παραισθησιακές και προφητικές συνάμα, οι οποίες απηχούν την απόλυτη υλική καταστροφή, την ιδεολογική ένδεια και την πνευματική κενότητα. Παραδόξως, η γλαφυρή περιγραφή των δύο αυτών άκρων επιβάλλει την μετατόπιση της προσοχής μας κάπου αλλού, πιο μακριά : « Κι ότι αυτό που μας σμίγει πάλι τώρα είναι ότι δεν έχουμε πια λεφτά. Πρέπει να ξεχάσουμε τα παλιά και να βρούμε κάτι καινούργιο να μας σμίγει».

Τι άλλο; Στο κέντρο αυτών των ιστοριών επανέρχεται ένα αινιγματικό «καλό». Χωρίς να κουράζονται, οι πρωταγωνιστές επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι «θα’ ρθει από τη θάλασσα». Είναι σαν να λέμε ότι θα έρθει από παντού, εκτός από τη γη ή τους ανθρώπους. Αυτό το μάντρα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά με μια επιμονή ανάλογης έντασης όσο και οι ταπεινώσεις που βιώνουν οι πρωταγωνιστές. Κάθε είδηση φέρει τον αμείλικτο ρυθμό μιας μαρτυρικής ζωής. Περισσότερο θύματα παρά ηττηθέντες, αυτοί οι νέοι άνθρωποι θέτουν τους εαυτούς τους ενώπιον βασανιστηρίων. Οι πορείες τους προς την καταστροφή δανείζονται στοιχεία από έναν καμβά με χαρακτηριστικά χριστιανικής αφήγησης. Διακρίνεται η διάθεση μιας εκ νέου συγγραφής, μιας σχεδόν παρωδίας. Όπως ένας αγιογράφος που θα αναπαρήγαγε πατρογονικά μοτίβα, έτσι και ο συγγραφέας εγγράφεται στο πλαίσιο λογοτεχνικών παραδόσεων και σειράς σημείων αναφοράς που ανάγονται στη βαθιά αρχαιότητα. Παραλείπει ωστόσο τον ακρογωνιαίο λίθο, δηλαδή την πίστη. Αντί να εκφράσει τη δόξα του θεού, υπογραμμίζει με τις παραβολές του την απουσία του. Η εν λόγω δε παρέκκλιση δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από σκληρότητα : «Για την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη χάθηκε ο Τάσος. Για την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη – κουβέντες του αέρα, λόγια που λένε οι φτωχοί, όχι επειδή τα πιστεύουν αλλά επειδή είναι φτωχοί». Ο καινούργιος Χριστός ήρθε αλλά το μόνο που έφερε είναι η αδιαφορία. Η αποκάλυψη κάνει την εμφάνισή της διαψεύδοντας κάθε προσδοκία : « Έπαθε ζημιά το καλό και πήγαινέ το για επισκευή. Θ’ αργήσουν, λέει, να το φτιάξουν. Καμία εκατοστή χρόνια και βάλε». Εν μέσω λιτανιών της Αποκάλυψης, όπως στις νύχτες με μπόρα, κάνει την εμφάνισή της η συνείδηση του ζειν σε μια νεκρή εποχή της ιστορίας. Μέσα από το κοίλωμα του κύματος, βλέπει κανείς αβύσσους. Η μορφή τους έχει την αρχαϊκότητα των μαρτυρολόγων και την λάμψη των μεταμοντέρνων κόσμων.
Ο συγγραφέας έχει εξαιρετικά μεγάλη πνευματική διαύγεια για να πιστεύει στην πολιτική και είναι τόσο Έλληνας που είναι αδιανόητο να είναι μηδενιστής. Σε αυτόν τον τόσο σύγχρονο συγγραφέα ενυπάρχει, παρ’ όλ’ αυτά, η χιλιετής επίκληση του ορθόδοξου ερημιτισμού και μια τάση για την πνευματική αναμόρφωση : « Σκότωσε τον αρχαίο που έχεις μέσα σου » προστάζει ένας από τους πρωταγωνιστές. Η διάσωσή απαιτεί Μεταρρύθμιση. Μια αμφισβήτηση σε ακόμη μεγαλύτερο βάθος: « Οι φτωχοί δεν μισούν το χρήμα επειδή υπάρχει, αλλά επειδή δεν είναι δικό τους. Γι’ αυτό θα μείνουν για πάντα καταδικασμένοι, γι΄αυτό δεν θα αποκτήσουν ποτέ καμία δύναμη. Επειδή αυτό που θέλουν δεν είναι να πάψουν να είναι φτωχοί, αλλά να γίνουν πλούσιοι». Πώς να διαλύσει κανείς τον κόσμο χωρίς να γίνει πουριτανός; Τα πιο όμορφα σημεία αυτού του βιβλίου αναδίδουν ένα άρωμα ποίησης και φύσης ∙ και αστείρευτης, κατά κύριο λόγο, αγάπης. « Αν είναι να ζήσουμε εδώ, πρέπει να φτιάξουμε νέα έθιμα, δικά μας έθιμα », λέει η γυναίκα στον εραστή της, παρά το γεγονός ότι μόλις είχαν χάσει τα πάντα. Και από αυτή την αμφιταλάντευση μεταξύ της επιθυμίας για συλλογικότητα και μυστικιστική μοναξιά εκπηγάζουν αλλόκοτες φωνές.
________________________________________
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο Mediapart.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαριάνθη Αναστασοπούλου.

1 Λέξη ή φράση (ιδιαίτερα στον Ινδουισμό και τον Βουδισμό) που επαναλαμβάνεται συχνά και εκφράζει μια βαθιά πίστη ή θεωρείται ότι κρύβει μια ιδιαίτερη πνευματική δύναμη (Πηγή: Cambridge Dictionary: http://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/mantra)