Letters from Berlin 2: George Pavlopoulos

Ohne die Linden






It is the shortest metro line in the world according to newspapers. Principally known as the “Chancellor Line”, U55 has been from the start a victim of its own vanity, aiming to mark out the borders of the newly established government complex following the reunification of Germany. It would supposedly provide fast transport for politicians, even though all of them continue to use limousines. It took almost fifteen years and millions of euros to build the line that serves no one, except for a few tourists who use the U55 to verify what they already know from the TV and the Internet.

The line has only three stations: Main station (Hauptbahnhof), Parliament Station (Reichstag), and Brandenburg Gate (Brandenburger Tor). The single-track extension towards Alexanderplatz, which was probably carried out in order to alleviate the failure, will not be completed until 2019. In the meantime, U55 will continue to run underneath the famous Unter den Linden (under the lime trees), even though passengers will not be able to see it.

The lime trees are the road’s trademark. In mid-February, fifty-four out of approximately three hundred trees were uprooted so that construction work could continue. Where up until today tree leaves rustled, there is machinery parked next to soil mounds. Some of the residents reacted by, among other things, covering the street signs with stickers renaming the street to Ohne die Linden (without the lime trees).

The city officials considered the move in bad taste and immediately took down the offensive stickers, stressing that new lime trees would be planted immediately upon completion of the works. Rumour has it that when a politician noticed the deformed name from the back seat of his limousine, he ordered for it to be taken down right away. Had he used the “Chancellor Line” the ironic note at the heart of the city would have survived a little longer, giving it the chance to travel by word of mouth, inspire jokes or support, or even become some form of urban legend narrated by residents sitting on benches when the trees would eventually return.

U55, however, did not prove useful even for that.


George Pavlopoulos. March 2012, Berlin. (transl. E. Avloniti.)

Photo: George Pavlopoulos.

George Pavlopoulos was born in Athens, Greece in 1980. He is the author of two novels: 300 Kelvin in the Afternoon, (2007) and Steam,(2011). An extended excerpt from his first novel was featured in New York based online translation venue, InTranslation. His short story, “Dictionary of an Insignificant City”, will be included in the Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 (to be published in Berlin in May 2012). He currently lives in Berlin.

Ohne die Linden

Οι εφημερίδες τη χαρακτήρισαν ως τη μικρότερη γραμμή μετρό στον κόσμο. Περισσότερο γνωστή ως «γραμμή του Καγκελαρίου», η U55 ήταν εξαρχής θύμα της ματαιοδοξίας της: θέλησε να οριοθετήσει τη νεόκοπη κυβερνητική συνοικία, όπως αυτή προέκυψε μετά την ένωση των δύο Γερμανιών. Υποτίθεται ότι θα πρόσφερε γρήγορη μετακίνηση στους πολιτικούς, έστω κι αν τελικά όλοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν λιμουζίνες. Χρειάστηκαν σχεδόν δεκαπέντε χρόνια και εκατομμύρια ευρώ για να κατασκευαστεί η γραμμή που δεν εξυπηρετεί κανέναν –εκτός από μερικούς τουρίστες που μετακινούνται με την U55 για να επιβεβαιώσουν αυτά που ήδη γνωρίζουν από την τηλεόραση και το ίντερνετ.

Η γραμμή έχει μόλις τρεις στάσεις: Κεντρικός σταθμός (Hauptbahnhof), Κοινοβούλιο (Reichstag), Πύλη του Βραδεμβούργου (Brandenburger Tor). Η μονόπλευρη επέκτασή της προς την Αλεξάντερπλατς, που πιθανότατα εκπονήθηκε για να μετριαστεί η αποτυχία, δε θα είναι έτοιμη πριν από το 2019. Έτσι, η U55 θα διατρέχει υπόγεια τη φημισμένη Unter den Linden (Κάτω απ’ τις Φιλύρες), έστω κι αν ο επιβάτης δε θα τη βλέπει.

Οι φιλύρες είναι το σήμα κατατεθέν του δρόμου. Στα μέσα του Φλεβάρη, πενήντα-τέσσερα από τα περίπου τριακόσια δέντρα ξεριζώθηκαν ώστε να μπορέσουν να συνεχιστούν τα έργα κατασκευής. Εκεί που μέχρι πρότινος θρόιζαν τα φύλλα έχουν τώρα σταθμεύσει μηχανήματα πλάι σε χωμάτινους λοφίσκους. Ορισμένοι κάτοικοι αντέδρασαν και οι διαμαρτυρίες εκφράστηκαν μεταξύ άλλων με αυτοκόλλητα που κάλυψαν τα οδόσημα και μετονόμαζαν το δρόμο σε Ohne die Linden (Χωρίς τις Φιλύρες).

Οι αρχές της πόλης θεώρησαν αυτή την κίνηση κακόγουστη και κατέβασαν άμεσα τα προσβλητικά αυτοκόλλητα, τονίζοντας μάλιστα ότι θα φυτευτούν καινούργια δέντρα μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες. Οι φήμες λένε ότι κάποιος πολιτικός είδε το παραποιημένο όνομα από το πίσω κάθισμα μιας λιμουζίνας και αμέσως έδωσε εντολή να το ξηλώσουν. Αν είχε χρησιμοποιήσει τη «γραμμή του Καγκελαρίου» η ειρωνική νότα στην καρδιά της πόλης θα είχε επιζήσει λίγο περισσότερο, δίνοντάς της την ευκαιρία να μεταδοθεί από στόμα σε στόμα, να γεννήσει ανέκδοτα ή υποστήριξη, ακόμα και να γίνει κάποιου τύπου αστικός μύθος, που θα τον διηγούνταν οι κάτοικοι καθισμένοι στα παγκάκια όταν κάποτε θα επέστρεφαν τα δέντρα.

Αλλά ούτε καν σ’ αυτό δε φάνηκε χρήσιμη η U55.


Γιώργος Παυλόπουλος, Μάρτιος 2012, Βερολίνο.

Φωτογραφία: Γιώργος Παυλόπουλος.

O Γιώργος Παυλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Το πρώτο του μυθιστόρημα, 300 Βαθμοί Κέλβιν το Απόγευμα, κυκλοφόρησε το 2007 απ’ τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Μέρος του βιβλίου δημοσιεύθηκε στην αμερικάνικη λογοτεχνική επιθεώρηση InTranslation. Το δεύτερο μυθιστόρημα του, Ατμός, κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Κέδρος τον Μάιο του 2011. Το διήγημά του, “Dictionary of an Insignificant City”, θα δημοσιευθεί στη λογοτεχνικό περιοδικό Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 το Μάιο του 2012.


Leave a Reply