Μάνια Καραϊτίδη

Στον απόηχο του συγκινητικού αφιερώματος στη Μάνια Καραϊτίδη στο Γαλλικό Ινστιτούτο την Τρίτη 26 Μαΐου δανείζομαι λίγα λόγια από τη δίγλωσση έκδοση, “Pour Mania Για τη Μάνια” με μαρτυρίες γαλλόφωνων φίλων της, ως ελάχιστο φόρο τιμής σε μια σπουδαία γυναίκα και εκδότρια.

“Ήταν πάντα διασκεδαστική και διέθετε αυτή την ανώτερη ευγένεια τού να δείχνει ευδιάθετη για χάρη των άλλων. Η γενναιοδωρία της Μάνιας υπήρξε παροιμιώδης… θαραλλέα, ευφυής και γενναιόδωρη, καθημερινά, απλά, στο βάθος του γραφείου της (που ήταν και ένα αξιοθέατο), ενσάρκωνε, χωρίς επιτήδευση, χωρίς την παραμικρή επίδειξη, ό,τι πιο σεβαστό υπάρχει για έναν συγγραφέα: την υπόθεση του βιβλίου”.
Μισέλ Γκερέν

“Με την ειλικρίνεια που τη διέκρινε, το άγριο χιούμορ της και μια άνευ προηγουμένου πνευματική εντιμότητα, μας γοήτευε… Η αλχημεία λειτουργούσε στο φόρτε της σ’ εκείνο το γραφείο! Τι απίθανη γονιμότητα! Η Μάνια ήταν η ψυχή όλως. Το δίχως άλλο, η Μάνια κράτησε ανοιχτό το τελευταίο λογοτεχνικό σαλόνι της Αθήνας”.
Κατρίν Βελισσάρη

“Ήταν η ζώσα μνήμη της ελληνικής λογοτεχνίας σε μια ευρωπαϊκή προοπτική”.
Ζακ Μπουσάρ

“Η πρώτη μου ανάμνηση δεν τοποθετείται στην οδό Σόλωνος αλλά σε ένα ηλιόλουστο πεζοδρόμιο εστιατορίου. Ένα υπαίθριο εστιατόριο με θαλασσινά, στους πρόποδες του Λυκαβηττού. Είχε έρθει με την Εύα, και τότε, το 1999, την συνάντησα για πρώτη φορά. Η λεπτομέρεια του ηλιόλουστου πεζοδρομίου έχει τη σημασία της. Όταν κλείνω τα μάτια, αυτή ακριβώς η γενναιόδωρη λάμψη πλημμυρίζει τη μνήμη μου. Λες και η Μάνια γινόταν ένα με το φως – γιατί, βέβαια, δεν άργησε να φωτίσει το γεύμα μας …”
Φλοράνς Νουαβίλ

Φωτό: Αρχείο Εύας Καραϊτίδη.

Leave a Reply