Poem of the Month: February

Θερινό Ηλιοστάσιο

ΙΙ

Απομεσήμερο στην πόλη.

Οι πολυκατοικίες συζητούν σαν γυναίκες του κατηχητικού.

Οι γριές στραβώνουν τα μούτρα,

ρίχνουν μολότοφ σε λεωφορεία κι ασθενοφόρα.

Η πόλη βαριανασαίνει σαν ετοιμοθάνατος στο Λαϊκό

και κανείς δεν της παραστέκεται‑

μαλωμένο σόι μηχανάκια κι αστυνομικοί.

 

Σε έναν παράδρομο τώρα κάτι ξεψυχά.

 

Οι άνθρωποι βαρέθηκαν να παίζουν τα συγκρουόμενα

και κάθονται όπου βρουν, σαν μεγάλες πέτρες στο ποτάμι.

Κάθε ελπίδα εναγκαλισμού είναι μακριά, ένας θείος στην Αυστραλία

και η οδός αναπνοής κλειστή.

Όλα σκόνη, όλα κάτω απ’ τη σκόνη

κι ο αέρας ένα μαδημένο πούπουλο.

 

Μόνο οι βιτρίνες ευημερούν-

 

κάποτε μέσα τους περνούσαν φορτηγά και αδίστακτες παρθένες.

Δημήτρης Πέτρου. (Ποίημα από την ανέκδοτη συλλογή Μαύρο Γλυκό του Συκωτιού).

 

Leave a Reply