Random Weekly Quotes for Tough Times: 25 February – 3 March, 2013


Random Weekly Quotes for Tough Times:
25 February – 3 March, 2013

“Things were somehow so good that they were in danger of becoming very bad because what is fully mature is very close to rotting.”

― Clarice Lispector, The Hour of the Star

Image: New Directions covers of Clarice Lispector’s novels.

Contes de désespoir: 1 – Soti Triantafillou



Trois événements insolites ont marqué cet hiver-là : un matin, la Route Nationale côtière fut inondée sur presque un kilomètre, ses entrailles se déversèrent dans la mer. Puis, un soir, des chauves-souris, toute une nuée, obscurcirent le ciel. Enfin, juste avant l’arrivée du printemps, les animaux tombèrent subitement en hibernation. Tout était sens dessus-dessous. Je marchais sur les mains pour remettre en ordre le monde qui marchait sur la tête, tout chamboulé. À cette époque-là, j’écrivais sur mon petit cahier : « le fauteuil du barbier ressemble à une chaise électrique » « les caddies du supermarché me font penser à des fauteuils roulants ». Je tournais la tête, je souriais, j’avais l’air d’un masque infernal. Et pourtant, je souriais. Chaque nouveau jour, je souriais. Et par ce sourire, je regardais le monde à travers un prisme ; il était réfracté, émietté, multicolore comme un dépôt d’ordures.

Soti Triantafillou

Random Weekly Quotes for Tough Times: 18-24 February, 2013

Souvenir d'Anvers

Random Weekly Quotes for Tough Times:
18-24 February, 2013

“Even the darkest night will end and the sun will rise.”

― Victor Hugo, Les Misérables


Image: Souvenir d’Avers, Victor Hugo (1852)
Plume, encres brune et noire et lavis, fusain, rehauts de gouache blanche, utilisation du pochoir qui précède, sur papier beige.
Paris, Maison de Victor Hugo, Inv. 156. © PMVP

Random Weekly Quotes for Tough Times: 11-17 February, 2013


“Yes, the empire is sick, and, what is worse, it is trying to become accustomed to its sores. This is the aim of my explorations: examining the traces of happiness still to be glimpsed, I gauge its short supply. If you want to know how much darkness there is around you, you must sharpen your eyes, peering at the faint lights in the distance.”

― Italo Calvino, Invisible Cities.

Photo: Olafur Eliasson, Your Rainbow Panorama, ARoS Aarhus Kunstmuseum, Denmark.

Random Weekly Quotes for Tough Times: 4-10 February, 2013


“But it makes an immigrant laugh to hear the fears of the nationalist, scared of infection, penetration, miscegenation, when this is small fry, peanuts, compared to what the immigrant fears – dissolution, disappearance.”

-Zadie Smith, White Teeth.

Photo: Derrick Santini/Camera Press/Contrasto.

Letters from Athens 2: George Pavlopoulos



It is the last island before landing in Athens: an uninhabited rock in the Argosaronic Gulf which according to myth was marked by a story of cannibalism. Six hundred years ago a dozen bandits asked a boatman to take them across to Fleves island. They had been looking for shelter to save themselves and they believed that on this island they would be able to lead a free life. Upon arriving, however, they realised that they would have to live in nature –in reality against it- and that wild vegetation was the only food available.  No one knows how long they lasted. Nevertheless, due to the conditions prevailing on the island, they started dying one by one. Those that survived would eat their dead companions. In the end, myth has it, only their leader survived.

For many years, Fleves was a cursed place according to local superstition.  New stories were added. Shepherds occasionally grazing their flock on the island would find their animals dead the next day and with frightful gashes on their bodies. It was all due to a mysterious stranger, they maintained. The incidents came to a stop when a shepherd gave shelter to a stranger for the night and the stranger, upon leaving the next day, proclaimed: “Never again.” There would be no animal deaths from that day onwards.

Fleves first appeared in the news in October 1916 when steamboat, Angeliki, hit a mine planted by a German submarine. The death toll was 56 men. Today the island is used as a training range for the Greek Navy. Environmental groups and political parties have voiced objections over the island’s use by the Navy as it endangers the local ecosystem. In autumn 2012, according to the new demands set by the Memorandum, Fleves island became part of the list of islands offered for sale in order to minimise national debt.

Fleves does not constitute a topic of discussion in the Greek crisis. This small island, which never demanded anything more from History than what was due to it, has the name of the vessels that carry blood to the heart. Nevertheless in its small biography one can find all the key words which the Greek subconscious is using in order to deal with the crisis: the fear that eventually “we will eat each other up”, the mysterious stranger who could be from anywhere, the Memorandum, the Germans, the islands for sale, the bandits, our national debt, superstition, Greece’s political parties; all of the above are running through the veins of an entire nation. For the first time in its history Fleves’ dark past appears to be identifying fully with Greece.


George Pavlopoulos. January 2013, Athens. (transl. Evangelia Avloniti.)

Photo: George Pavlopoulos, 2013.

George Pavlopoulos was born in Athens, Greece in 1980. He is the author of two novels: 300 Kelvin in the Afternoon, (2007) and Steam,(2011). Both novels were excerpted in New York based online translation venue, InTranslation. His short story, “Compensation,” was featured in Schlock Magazine in December 2012. His short story, “Dictionary of an Insignificant City,” will be included in the Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 (to be published in Berlin in 2013). He currently lives in Berlin.



Είναι το τελευταίο νησί πριν την προσγείωση στην Αθήνα. Ένας ακατοίκητος βράχος του Αργοσαρωνικού που σύμφωνα με το μύθο σημαδεύτηκε από μια ιστορία κανιβαλισμού. Εξακόσια χρόνια πριν, μια ντουζίνα κλέφτες ζήτησαν από έναν βαρκάρη να τους οδηγήσει στη νήσο Φλέβες. Έψαχναν καταφύγιο για να σωθούν και σ’ αυτή τη γη πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να ζήσουν ελεύθεροι. Φτάνοντας όμως στο νησί, συνειδητοποίησαν ότι θα έπρεπε να ζήσουν μέσα στη φύση –στην πραγματικότητα, εναντίον της- και πως η άγρια βλάστηση ήταν το μόνο διαθέσιμο φαγητό. Κανείς δεν ξέρει πόσο καιρό άντεξαν. Ωστόσο, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στο νησί, ένας ένας άρχισαν να πεθαίνουν. Όσοι απέμεναν ζωντανοί έτρωγαν τους νεκρούς συντρόφους τους. Στο τέλος, λέει ο μύθος, απέμεινε μόνο ο αρχηγός τους.

Για πολλά χρόνια η ντόπια δεισιδαιμονία θεωρούσε το νησί ως έναν τόπο καταραμένο. Καινούργιες ιστορίες ήρθαν να προστεθούν. Βοσκοί που τάιζαν τα κοπάδια τους περιστασιακά στο νησί έλεγαν ότι την επόμενη μέρα έβρισκαν τα ζώα τους νεκρά και με τρομερές πληγές στα σώματά τους. Σύμφωνα με τους ίδιους, αυτό οφειλόταν σε κάποιον μυστηριώδη ξένο. Τα περιστατικά σταμάτησαν όταν ένας βοσκός φιλοξένησε τον ξένο για μια νύχτα κι εκείνος, φεύγοντας το επόμενο πρωί, είπε απλώς, «Ποτέ ξανά». Κανένα ζώο δεν ξαναβρέθηκε νεκρό έκτοτε.

Στα επίσημα νέα οι Φλέβες εμφανίστηκαν τον Οκτώβριο του 1916 όταν το ατμόπλοιο Αγγελική προσέκρουσε σε νάρκη, που είχε τοποθετηθεί από γερμανικό υποβρύχιο. Ο απολογισμός ήταν 56 νεκροί. Στις μέρες μας, το νησί χρησιμοποιείται ως πεδίο βολής του Ναυτικού. Οικολογικές οργανώσεις και πολιτικά κόμματα έχουν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους ως προς τη συγκεκριμένη χρήση καθώς τίθεται σε κίνδυνο το οικοσύστημα. Το φθινόπωρο του 2012, με βάση τις νέες απαιτήσεις του Μνημονίου, η νήσος Φλέβες εντάχθηκε στα νησιά που παραχωρούνται προς εκμετάλλευση προκειμένου να μειωθεί το δημόσιο χρέος.

Οι Φλέβες δεν αποτελούν φυσικά θέμα στην Ελλάδα της κρίσης. Αυτό το μικρό νησί, που δεν διεκδίκησε τίποτα παραπάνω από την Ιστορία απ’ αυτό που πραγματικά είναι, έχει το όνομα των αγγείων που μεταφέρουν το αίμα στην καρδιά. Ωστόσο, σ’ αυτή τη μικρή βιογραφία του νησιού υπάρχουν όλες οι λέξεις-κλειδιά με τις οποίες αντιμετωπίζει το ελληνικό υποσυνείδητο την κρίση. Ο φόβος ότι τελικά «θα φάμε ο ένας τον άλλο», ο μυστηριώδης ξένος απ’ όπου κι αν έρχεται, το Μνημόνιο, οι Γερμανοί, τα νησιά προς πώληση, οι κλέφτες, το δημόσιο χρέος, η δεισιδαιμονία, τα πολιτικά κόμματα, όλα αυτά κυλούν στις φλέβες ενός ολόκληρου λαού. Για πρώτη φορά, το σκοτεινό παρελθόν του νησιού μοιάζει να ταυτίζεται με την Ελλάδα.


Γιώργος Παυλόπουλος, Ιανουάριος 2013, Αθήνα.

Φωτογραφία: Γιώργος Παυλόπουλος, 2013.

O Γιώργος Παυλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Το πρώτο του μυθιστόρημα, 300 Βαθμοί Κέλβιν το Απόγευμα, κυκλοφόρησε το 2007 απ’ τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Το δεύτερο μυθιστόρημα του, Ατμός, κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Κέδρος τον Μάιο του 2011. Εκτενή αποσπάσματα των βιβλίων δημοσιεύθηκαν στην αμερικάνικη λογοτεχνική επιθεώρηση InTranslation. Το διήγημά του, “Compensation”, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Schlock τον Δεκέμβριο του 2012, ενώ το διήγημά του, “Dictionary of an Insignificant City”, θα δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιοδικό Strange Fiction aus Berlin Anthology Vol. 1 το 2013.